Model mentalny paradygmatu wymiarowego

Metafora koncepcyjna: Pryzmat i ciągłe widmo światła

Dawna psychiatria próbowała dzielić tęczę na sztywne, odizolowane plastikowe klocki; współczesny paradygmat wymiarowy widzi osobowość jak ciągłe widmo światła, w którym zaburzenie nie jest obcym ciałem, lecz zmiennym natężeniem i załamaniem naturalnych barw ludzkiej adaptacji.

Co ta metafora tłumaczy?

  • Sztuczne plastikowe klocki kolorów: Dawne sztywne szufladki kategorialne DSM-IV i ICD-10 (osobowość paranoiczna, histrioniczna, zależna)
  • Płynne przejścia barwne w widmie: Kontinuum wymiarowe ICD-11 i AMPD — stopień nasilenia dysfunkcji tożsamości i relacji
  • Jasność i natężenie strumienia światła: Poziom nasilenia zaburzenia osobowości (Łagodne, Umiarkowane, Ciężkie)
  • Specyficzny kąt załamania wiązki czerwieni i fioletu: Węzeł BPD w HiTOP na przecięciu spektrum internalizacyjnego i eksternalizacyjnego
  • Stabilizacja soczewki skupiającej: Długofalowa psychoterapia oparta na dowodach, prowadząca do trwałej remisji i odzyskania harmonii życia

Gdzie używa się jej w terapii?

  • Monografia kliniczna
  • Metafora koncepcyjna
  • Psychoterapia.no

Błędne interpretacje i kiedy to NIE pomaga

Ta metafora może być MNIEJ pomocna:

  • Metafora optyczna doskonale oddaje ciągłość wymiarową i brak ostrych granic w naturze, nie uwzględnia jednak specyfiki dynamiki relacyjnej i traumy wczesnodziecięcej.
  • Nie stosować jako dosłownej oceny zachowania pacjenta.
  • W stanie ostrej dysregulacji afektywnej pierwszeństwo mają techniki behawioralne TIPP/STOP, a nie analiza metafory.