Dobrze sformułowane pytanie decyduje, jakie badania zostaną znalezione, co będzie porównywane i czy późniejszy Radar, Argument Map oraz ocena luk będą miały uzasadnienie metodologiczne.
„Czy u osób (Osoby z zaburzeniami lękowymi (GAD/SAD)) zastosowanie (Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT)), w porównaniu z (Zwykła opieka (Treatment as Usual / standardowa opieka)), wpływa na (nasilenie objawów specyficznych) w punkcie czasowym (Natychmiast po zakończeniu leczenia (post-treatment))?”
Populacja: Czy populacja obejmuje osoby ze sformalizowaną diagnozą kliniczną (np. według DSM-5/ICD-11), czy ogólne nasilenie objawów w próbie przesiewowej?
Słowa wyekstrahowane ze składowych pytania dla bazy Przeglądu:
18 experiential sessions after exploratory phase; the design supports treatment effects but not mode-specific attribution.
Dwa badania porównywały naturalne i instruowane tłumienie myśli z techniką akceptacyjną. Wyższa naturalna skłonność do akceptacji wiązała się z mniejszą obsesyjnością, depresją i lękiem oraz mniejszym dystresem związanym z natrętnymi myślami.
Badanie wykazało, że profile Overcontrol, Undercontrol i Resilient można identyfikować w populacji ED oraz wiązać z różnymi cechami psychopatologii.
Do analizy włączono 21 RCT. Pooled SMD wyniósł -0,3817 dla depresji i -0,4806 dla lęku; efekty pomiędzy pomiarem po leczeniu a obserwacja odroczonabyły małe i nieistotne.
MBCT prowadziła do większej redukcji lęku niż relapse-prevention CBT w krótkim okresie; prostych mediatorów, takich jak mindfulness, regulacja emocji, worry czy ruminacja, nie potwierdzono.
Badanie analizowało związki między overcontrol a odpowiedzią neuralną na błędy u dzieci z zaburzeniami lękowymi.
Suppression była nieefektywna/kounterproduktywna; distraction i acceptance stanowiły alternatywne sposoby radzenia sobie z intruzjami.
60 osób z zaburzeniami lękowymi i nastroju losowo przydzielono do instrukcji tłumienia albo akceptacji emocji. Badanie porównywało subiektywne i fizjologiczne konsekwencje obu sposobów reagowania na emocje.
Badanie obserwacyjne w warunkach rutynowej praktyki ambulatoryjnej (serwis inTHERAPY) oceniło efektywność CBT u pacjentów z objawami lęku i depresji ze współistniejącymi zaburzeniami osobowości i bez nich. Wyniki wskazują, że diagnoza zaburzenia osobowości nie była niezależnym predyktorem gorszych efektów po uwzględnieniu nasilenia wyjściowego.
3 RCT obejmowały 178 osób, a 2 RCT (n=121) dostarczyły danych do analizy depresji. MBCT wiązała się z niższym nasileniem depresji (g Hedgesa=-0,92; 95% CI -1,30 do -0,55; I²=0%).
Randomizowane badanie kontrolowane oceniające wpływ ćwiczeń powolnego oddychania na równowagę układu autonomicznego i parametry pracy serca u osób z zaburzeniami lękowymi.
MBCT+TAU nie było skuteczniejsze od TAU dla bieżących objawów depresji po leczeniu (d=0,24; p=0,303) ani w obserwacja odroczona. Poprawa umiejętności uważności była większa po MBCT; analiza eksploracyjna wskazywała większą korzyść u osób z większą depresją i gorszym funkcjonowaniem na początku.
Badanie wiązało childhood behavioral inhibition/overcontrol z procesami poznawczymi i objawami lękowymi/OCD, wspierając rozwojowe podstawy konstruktu overcontrol.
Badanie miało ocenić akceptowalność, tolerancję i potencjalną skuteczność 8-tygodniowej grupowej interwencji CFT w treatment-resistant OCD. Projekt celowo wykorzystywał różne długości linii bazowej, aby odróżniać zmianę związaną z terapią od spontanicznego przebiegu.
Program prowadził do większej 6-miesięcznej redukcji stresu rodzicielskiego oraz problemów emocjonalnych i behawioralnych dzieci; poprawiała się też elastyczność psychologiczna i kompetencje rodzicielskie. Redukcja depresji i lęku rodziców była widoczna bezpośrednio po interwencji, ale nie była utrzymana w 6-miesięcznej ocenie.
Wszystkie analizy działają lokalnie i deterministycznie na opublikowanym korpusie Przeglądu Redakcyjnego. System nie zastępuje formalnego przeglądu systematycznego ani profesjonalnej diagnozy klinicznej.