Terapia dialektyczno-behawioralna z młodzieżą: jakość życia i wyniki kliniczne
Quality of life was markedly impaired at baseline; a substantial proportion showed reliable clinical change during treatment.
Dobrze sformułowane pytanie decyduje, jakie badania zostaną znalezione, co będzie porównywane i czy późniejszy Radar, Argument Map oraz ocena luk będą miały uzasadnienie metodologiczne.
„Czy u osób (Młodzież i nastolatki) zastosowanie (Dialektyczna terapia behawioralna (DBT)), w porównaniu z (Zwykła opieka (Treatment as Usual / standardowa opieka)), wpływa na (nasilenie objawów specyficznych) w punkcie czasowym (Natychmiast po zakończeniu leczenia (post-treatment))?”
Populacja: Czy populacja obejmuje osoby ze sformalizowaną diagnozą kliniczną (np. według DSM-5/ICD-11), czy ogólne nasilenie objawów w próbie przesiewowej?
Słowa wyekstrahowane ze składowych pytania dla bazy Przeglądu:
Quality of life was markedly impaired at baseline; a substantial proportion showed reliable clinical change during treatment.
Badanie rozwijało pomiar overcontrol u dzieci oraz sprawdzało zależności behawioralne i neuronalne.
Both treatments produced substantial long-term improvements; the trial is relevant to recovery and functioning but does not isolate the life-worth-living target.
Badanie testowało, czy social connectedness pomaga wyjaśniać związki między nieelastycznością/supresją emocji a objawami depresji i ED.
Badanie jakościowe opisuje, jak młodzież doświadcza uczenia się i stosowania umiejętności DBT, w tym radzenia sobie w trudnych stanach emocjonalnych.
DBT was associated with changes across symptoms and functioning in a clinically heterogeneous outpatient sample.
Artykuł przedstawia podstawy teoretyczne DBT i wcześniejsze wyniki badań kontrolowanych. W opisywanym badaniu procesowym techniki dialektyczne równoważące akceptację i zmianę były skuteczniejsze niż strategie czysto zmieniające lub czysto akceptujące w redukcji zachowań samobójczych.
Nie wykazano istotnej różnicy między DBT i terapią schematów w redukcji nasilenia BPD: p=.27, r=.09; po 36 miesiącach różnica średnich BPDSI-5 wynosiła -1,09, d=0,15, 95% CI -0,17 do 0,47. Obie terapie wiązały się z dużą poprawą.
W zidentyfikowanej podgrupie wynik po leczeniu był lepszy po DBT o 5.79 punktu BPDSI (SMD=.65, p=.028). Przewaga DBT nie była już istotna w obserwacja odroczona.
Pięciu z 18 uczestników (27,7%) zgłosiło używanie ACCEPTS; uczestnicy opisywali rozpraszanie jako pomoc w radzeniu sobie z intensywnym stresem.
Po roku nie wykazano istotnej różnicy w BPDSI: mean difference 3.32 (95% CI -0.58 do 7.22), p=.094. Obie grupy miały duże poprawy od wartości wyjściowej do obserwacja odroczona.
Core recovery processes involved becoming engaged with DBT, learning its language, consolidating skills and changing everyday life.
Przegląd 17 triali znalazł wstępne dowody użyteczności DBT skills training jako stand-alone intervention dla wielu problemów, ale ograniczenia metodologiczne uniemożliwiały silne wnioski o skuteczności.
Co zostaje z efektów DBT, gdy nastolatek staje się dorosłym? Badanie Mehluma i współpracowników daje odpowiedź bardziej interesującą niż proste „efekt się utrzymał”: samouszkodzenia były długoterminowo rzadsze po DBT-A, ale przewaga w wielu objawach nie pozostała istotna statystycznie w końcowym pomiarze.
Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) została oceniona pod kątem wpływu na zdolności samorządzenia, tolerancję dyskomfortu i poczucie samotności u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową z historią hospitalizacji.
Wszystkie analizy działają lokalnie i deterministycznie na opublikowanym korpusie Przeglądu Redakcyjnego. System nie zastępuje formalnego przeglądu systematycznego ani profesjonalnej diagnozy klinicznej.