Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Badanie RCT z powtarzanymi pomiarami oceniające wpływ treningu progresywnej relaksacji mięśniowej (PMR) na obniżenie poziomu lęku u pacjentów hospitalizowanych w trakcie ostrego epizodu schizofrenii (n=18).
Dwa badania porównywały naturalne i instruowane tłumienie myśli z techniką akceptacyjną. Wyższa naturalna skłonność do akceptacji wiązała się z mniejszą obsesyjnością, depresją i lękiem oraz mniejszym dystresem związanym z natrętnymi myślami.
Nie wykazano prostego natychmiastowego ani opóźnionego efektu rebound, ale lęk wpływał na intruzje.
Badanie testowało EFT jako terapię par dla problemu obniżonego pożądania seksualnego; publikacja jest jednym z wczesnych bezpośrednich testów podejścia w obszarze seksualności relacyjnej.
U starszych dorosłych z objawami lękowymi trening progresywnej relaksacji mięśniowej (PMR) doprowadził do istotnej redukcji lęku stanowego w porównaniu z grupą kontrolną, nie wpływając bezpośrednio na wyniki w zadaniach pamięciowych (n=30).
W analizie końcowej uwzględniono 69 osób. DBT-ST wiązał się z lepszą poprawą NSSI i depresji w analizowanej podgrupie nastolatków; odnotowano też zmiany parametrów aktywności prawej i lewej wyspy.
Badanie bezpośrednio porównuje dwa aktywne podejścia terapeutyczne, zamiast zestawiać ACT z brakiem leczenia. Projekt pozwala oceniać, czy ACT może być alternatywną drogą do pracy z bezsennością.
Nie stwierdzono istotnej interakcji grupy i czasu dla HbA1c po 2 latach (χ²=0,49; p=0,485). Jednocześnie elastyczność psychologiczna mierzona AAQ poprawiała się istotnie w grupie ACT zarówno po roku, jak i po dwóch latach (χ²=12,63; p<0,001).
Badanie analizowało zachowania żywieniowe i jakość diety przed interwencją, po niej oraz po 36 tygodniach. Oceniano również moderowanie efektów przez wyjściowy poziom stresu.
Dla główny punkt końcowy, interferencji bólu po 12 tygodniach, raportowano d=0,69 (95% CI 0,46–0,92). Raportowano także efekt dla objawów depresyjnych d=0,40 i jakości życia d=-0,23; korzyści były oceniane także w 6- i 12-miesięcznym obserwacja odroczona.
101 osób zrandomizowano do iACT (n=53) lub iFORUM (n=48). W 6-miesięcznej ocenie różnica zmiany WI-7 wyniosła 19,0 punktu (95% CI 10,8–27,2; p<0,001), a standaryzowany efekt wyniósł d=0,80 (95% CI 0,38–1,23). Odsetek osób, które przestały spełniać próg przypadku klinicznego, był większy po iACT: 35% vs 16%.
Wcześniej raportowana część kliniczna wskazywała na poprawę lęku; analiza tej publikacji koncentrowała się na funkcji naczyniowej i markerach zapalnych. Poprawa lęku nie przełożyła się na istotną zmianę badanych biomarkerów.
Badanie opublikowane w Science pokazuje, że problemem AI używanej do porad nie musi być tylko błąd faktograficzny. Nadmierne potwierdzanie perspektywy użytkownika może wpływać na jego ocenę własnego zachowania: w trzech prerejestrowanych eksperymentach z udziałem 2405 osób sykofantyczne AI zwiększało przekonanie uczestników, że mają rację, a jednocześnie zmniejszało gotowość do przyjęcia odpowiedzialności i naprawy konfliktu.
Gotowość do samoujawniania miała najsilniejszy unikalny związek z komfortem; związek WSD–FC był silniejszy przy wyższej antropomorfizacji. Analiza odwrotnego modelu nie rozstrzygała kolejności czasowej.
W RCT 90 młodych dorosłych porównano AI-CBT, CBT prowadzone przez peer counselorów i brak interwencji. Poprawa wewnątrz grup nie przełożyła się na istotną przewagę nad kontrolą.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.