Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
NSSI spadało w obu grupach. Równoległy trening rodziców wiązał się z większą redukcją depresji (p=.03) i lęku (p=.01) oraz wzrostem pozytywnych interakcji rodzic–nastolatek z mediany 2 do 11 razy tygodniowo.
Najważniejsza informacja z przeglądu Yip i współautorów jest prosta: obecna literatura RCT nie uzasadnia twierdzenia, że AI-CBT ma już ugruntowaną skuteczność kliniczną w lęku i depresji.
Spośród 89 zrekrutowanych pacjentów dane bazowe miało 85, a obserwacja odroczona53. Po 10 tygodniach istotnie zmniejszyły się objawy BPD i poprawiło się funkcjonowanie osobowości; 52.8% completerów spełniało kryterium wiarygodnej poprawy BSL-23, a 33.9% poprawy BPDSI. Wyższa wyjściowa negative affectivity i psychoticism wiązała się z mniejszą zmianą objawów.
Przegląd wykazał ogólnie pozytywne efekty szkoleń DBT dla wiedzy, self-efficacy, postaw i deklarowanego używania DBT. Bardziej intensywne modele z wsparciem implementacyjnym wiązały się z lepszymi wynikami, ale heterogeniczność i umiarkowane ryzyko błędu obniżały pewność dowodów.
Nie wykazano istotnej różnicy między DBT i terapią schematów w redukcji nasilenia BPD: p=.27, r=.09; po 36 miesiącach różnica średnich BPDSI-5 wynosiła -1,09, d=0,15, 95% CI -0,17 do 0,47. Obie terapie wiązały się z dużą poprawą.
3 RCT obejmowały 178 osób, a 2 RCT (n=121) dostarczyły danych do analizy depresji. MBCT wiązała się z niższym nasileniem depresji (g Hedgesa=-0,92; 95% CI -1,30 do -0,55; I²=0%).
Badanie oceniało grupową ACT u osób z chorobą afektywną dwubiegunową pod kątem poznawczej regulacji emocji i elastyczności psychologicznej.
W N=199 oceniano strukturę, rzetelność i trafność względem ACE, dysocjacji, dysregulacji emocji, suicydalności i jakości życia.
W 91-osobowej próbie CFT dodane do TAU prowadziło do istotnych i klinicznie znaczących popraw w samowspółczuciu, nastroju, wstydzie, samokrytycyzmie, porównaniach społecznych, zachowaniu podporządkowania i jedzeniu emocjonalnym; autorzy podają utrzymanie efektów przy 3-miesięcznym obserwacja odroczona.
Przegląd pokazuje, że baza dowodowa dla dzieci i nastolatków jest wyraźnie mniejsza niż dla dorosłych. Większość badań dotyczyła grup, ale różniły się populacje, formaty i sposób pomiaru wyników, dlatego autorzy wskazują na potrzebę silniejszych badań.
W analizie ekonomicznej badania MOBY trzy modele wczesnej interwencji dla młodych osób z BPD miały podobną opłacalność. Bardziej złożony model specjalistyczny nie uzyskał jednoznacznej przewagi ekonomicznej.
W pilotażowym badaniu 50 osób z BPD i niedawnymi samouszkodzeniami nieobjętymi intencją samobójczą ukończyło 9-tygodniowy program MBCT-NSSI. Częstość NSSI zmniejszyła się istotnie, ale brak randomizacji, brak aktywnej kontroli i nierówne okresy obserwacji sprawiają, że wynik pozostaje wstępny.
Przegląd systematyczny objął siedem przeglądów i trzy RCT dotyczące specjalistycznych oraz kompleksowych interwencji psychospołecznych we wczesnych fazach ciężkich zaburzeń. Najmocniejsze dowody dotyczą wczesnej psychozy; w BPD dane są znacznie skromniejsze, ale wskazują na możliwość poprawy zaangażowania w leczenie.
W grupie 41 pacjentów leczonych stacjonarnie DBT autorzy śledzili napięcie wewnętrzne i dysocjację niemal w czasie rzeczywistym. Wyższa dysocjacja wiązała się z samouszkodzeniami, a zarówno napięcie, jak i dysocjacja rosły w dniach z silniejszymi myślami samobójczymi.
Naturalistyczne badanie 288 osób z zaburzeniami z klastra B porównało funkcjonowanie pacjentów otrzymujących MBT lub DBT. Liczba wizyt w SOR spadła z 119 przed leczeniem do 37 w pierwszym roku terapii, ale różnice między terapiami nie mogą być interpretowane przyczynowo, ponieważ sposób przydziału nie był losowy.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.