Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Artykuł omawia potencjalne zastosowanie CFT do CPTSD i podkreśla, że najskuteczniejsze podejścia pozostają przedmiotem dalszych badań.
Spośród 589 rekordów do analizy zakwalifikowano 16 badań. Dla pełnego programu DBT efekt dla DERS wyniósł MD=-34.62 (k=7), a dla objawów BPD MD=-.76 (k=9).
Aplikacja DBT-ST zmniejszała obiektywne binge eating (IRR=0,69) i psychopatologię ED (d=-0,68) po 6 tygodniach; efekt dla distress tolerance nie różnił się istotnie. Dropout w interwencji wyniósł 48%.
MBCT+TAU nie było skuteczniejsze od TAU dla bieżących objawów depresji po leczeniu (d=0,24; p=0,303) ani w obserwacja odroczona. Poprawa umiejętności uważności była większa po MBCT; analiza eksploracyjna wskazywała większą korzyść u osób z większą depresją i gorszym funkcjonowaniem na początku.
Metaanaliza wskazywała na niższe nasilenie depresji i ideacji samobójczej po MBCT; heterogeniczność była wysoka (I²=83,139% dla depresji i 83,647% dla ideacji).
Zbadano, czy krótka interwencja ukierunkowana na tolerancję dyskomfortu modyfikuje neurofizjologiczną modulację hamowania reakcji pod wpływem ostrego stresu.
Włączono 10 badań (11 artykułów): 5 jednoarmowych i 5 RCT. Trzy badania nie wykazały poprawy poznawczej, a siedem wykazało co najmniej jedną poprawę.
Cechy borderline i jakość relacji pozostawały w relacji wzajemnej w czasie.
Interwencję przetestowano w badaniu z randomizacją pod kątem jej wpływu na reaktywność elektrokortykalną związaną ze stresem i bodźcami wyzwalającymi.
Badanie analizowało nakładanie się DSO w CPTSD z funkcjonowaniem osobowości oraz różnice między PTSD i CPTSD.
19 artykułów spełniło kryteria; raportowane odsetki CPTSD w badaniach wynosiły 2–86%, a wyższe były w próbach klinicznych. Związki obejmowały długotrwałą traumatyzację i post-migration difficulties.
Metaanaliza 13 eksperymentów obejmujących łącznie 422 osoby wykazała powtarzalne zmiany aktywacji związane z akceptacją, w tym zmniejszenie aktywności w obszarze PCC/precuneus.
Interwencja prosocjalna zwiększała pozytywny afekt i zachowania prosocjalne, także u osób z wyższym poziomem cech BPD.
Uczestnicy opisywali pustkę jako wielowymiarowe doświadczenie obejmujące odłączenie, brak sensu i trudność w kontakcie z własnym „ja”.
Wyższy pozytywny afekt był związany z niższym nasileniem objawów BPD w codziennym życiu.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.