Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Badanie EMA u osób po traumie porównywało codzienne wykorzystanie m.in. akceptacji, przeformułowania, rozproszenia i rozwiązywania problemów oraz ich związki z afektem i PTSD.
Analiza psychometryczna oceniała FFOCI-SF i inne narzędzia używane do oceny wyników w GRO.
Badanie porównywało psychologiczne i neurofizjologiczne wskaźniki dysregulacji emocji w BPD i PTSD.
Krótkie interwencje poznawcze mogą osłabiać część negatywnych konsekwencji porównań w social media.
Metaanaliza nie znalazła związku między task-based i self-report miarami thought control; ważne dla ostrożnej interpretacji „kontrolowania myśli”.
W RCT 90 młodych dorosłych porównano AI-CBT, CBT prowadzone przez peer counselorów i brak interwencji. Poprawa wewnątrz grup nie przełożyła się na istotną przewagę nad kontrolą.
Randomizowane badanie kontrolowane (N=60) przeprowadzone w Chinach wykazało, że jednodniowy warsztat CBT (ODCBT) u dorosłych z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) przyniósł istotną redukcję objawów depresyjnych (PHQ-9) i lękowych (GAD-7) w porównaniu z listą oczekujących, utrzymującą się w 4-tygodniowej obserwacji.
U pięciu uczestników CFT wiązało się ze spadkiem body-weight shame, wzrostem compassion i poprawą zachowań związanych ze zdrowiem. Jakościowo ważną rolę pełniła dynamika grupy.
W badaniu EMA uczestniczyły osoby z BPD (n=48), depresją (n=54) i kontrole (n=50). Instrukcje unikania miały krótkoterminowe korzyści u osób z BPD; autorzy wskazują, że strategie akceptacji mogą wymagać dłuższego lub bardziej intensywnego treningu, aby przekładać się na codzienne funkcjonowanie.
Badanie opublikowane w Science pokazuje, że problemem AI używanej do porad nie musi być tylko błąd faktograficzny. Nadmierne potwierdzanie perspektywy użytkownika może wpływać na jego ocenę własnego zachowania: w trzech prerejestrowanych eksperymentach z udziałem 2405 osób sykofantyczne AI zwiększało przekonanie uczestników, że mają rację, a jednocześnie zmniejszało gotowość do przyjęcia odpowiedzialności i naprawy konfliktu.
Thew zwraca uwagę, że literatura wiąże dobre zaangażowanie z lepszymi wynikami, ale nadal brakuje zgody co do jego definicji i pomiaru.
W leczeniu PTSD nadal około 40% osób nie odpowiada na terapię. Ten przegląd nie pyta jednak, która metoda jest najlepsza. Zamiast tego sprawdza, jak badacze mierzyli zmianę w trakcie psychoterapii. W 115 badaniach dominowały Prolonged Exposure i Cognitive Processing Therapy, a pomiary wykonywano często sesja po sesji.
W grupie 41 pacjentów leczonych stacjonarnie DBT autorzy śledzili napięcie wewnętrzne i dysocjację niemal w czasie rzeczywistym. Wyższa dysocjacja wiązała się z samouszkodzeniami, a zarówno napięcie, jak i dysocjacja rosły w dniach z silniejszymi myślami samobójczymi.
W analizie sieciowej zasoby psychologiczne nie są traktowane jako niezależne „cechy”. Autorzy sprawdzili, które z dziesięciu wymiarów siły wewnętrznej są najbardziej centralne i które łączą różne części sieci. To ciekawy punkt wyjścia dla badań nad tym, czy interwencje powinny wzmacniać pojedynczą umiejętność, czy raczej cały układ zasobów.
Replicated central longitudinal relationships involving Healthy Adult, Vulnerable Child and Detached Self-Soother; avoidant modes may block access to vulnerable states.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.