Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
W 12-tygodniowym programie DBT intensywność leczenia nie różnicowała istotnie zmian w myślach samobójczych, natomiast wczesna poprawa wiązała się z większą szansą klinicznie istotnej poprawy w 12. tygodniu.
Do randomizacji włączono 42 osoby. Nie stwierdzono istotnej różnicy między grupami w głównym wyniku nasilenia bezsenności; odnotowano natomiast istotną różnicę dla senności dziennej, korzystną dla warunku z dodatkowym światłem. Przy drugim pomiarze dane dostarczyło 20 osób.
W dyskusji o bezpiecznym AI w zdrowiu psychicznym często skupiamy się na tym, czy model wygeneruje dobrą lub złą odpowiedź. Nowy eksperyment pokazuje drugi poziom problemu: użytkownik może inaczej oceniać narzędzie już dlatego, że interfejs jasno mówi o prywatności i granicach zawodowych.
Metaanaliza obejmowała 60 RCT i 6692 osoby z przewlekłym bólem. Analizy obejmowały m.in. globalną elastyczność psychologiczną, akceptację, zaangażowane działanie i wartości.
Standardowa CBT na koszmary jest zwykle dłuższą interwencją, podczas gdy podstawowa opieka psychiatryczna pracuje często w krótkich kontaktach. Autorzy opisują, jak próbują zmniejszyć tę lukę: poprzez skrócone formaty, pracę w podstawowej opiece oraz wideoterapię po ostrym zdarzeniu traumatycznym. To materiał o wdrażaniu i wykonalności, nie o skuteczności CBT-N jako takiej.
W leczeniu PTSD nadal około 40% osób nie odpowiada na terapię. Ten przegląd nie pyta jednak, która metoda jest najlepsza. Zamiast tego sprawdza, jak badacze mierzyli zmianę w trakcie psychoterapii. W 115 badaniach dominowały Prolonged Exposure i Cognitive Processing Therapy, a pomiary wykonywano często sesja po sesji.
W badaniu 42 osób z BPD i traumą wszyscy najpierw uczestniczyli w sześciomiesięcznym treningu umiejętności DBT. Następnie część została przydzielona do dalszego DBT-ST, a część do indywidualnego EMDR. Wyniki wspierają wykonalność modelu sekwencyjnego, ale nie pozwalają jeszcze ocenić jego przewagi klinicznej.
3 RCT obejmowały 178 osób, a 2 RCT (n=121) dostarczyły danych do analizy depresji. MBCT wiązała się z niższym nasileniem depresji (g Hedgesa=-0,92; 95% CI -1,30 do -0,55; I²=0%).
W 15 badaniach obejmujących 15 603 osoby z BPD szacowana częstość zaburzeń związanych z alkoholem wyniosła 55,28%. To argument za równoległym traktowaniem problemu używania substancji w planowaniu leczenia.
W próbie 45 dorosłych osób z BPD trudności regulacji emocji statystycznie wyjaśniały związek między przeciwnościami w dzieciństwie a negatywną pilnością — skłonnością do impulsywnego działania pod wpływem silnego dystresu. Ponieważ badanie było przekrojowe, wynik jest zgodny z hipotezą mechanizmu, ale nie stanowi dowodu mechanizmu przyczynowego.
W próbie 184 osób problemy z regulacją emocji były wyraźnie większe u osób z BPD. Najsilniej różnicowały je trudności z kontrolą impulsu, świadomością emocji i ich jasnością.
Zamiast traktować kryteria BPD jako listę niezależnych objawów, autorzy zbudowali model procesowy obejmujący dysregulację emocji, zmienione funkcjonowanie self, wrażliwość interpersonalną i dysregulację zachowania. W analizowanej próbie populacyjnej właśnie dysregulacja emocji miała największą moc predykcyjną.
W tej metaanalizie pytanie nie dotyczyło tylko nasilenia objawów BPD, ale funkcjonowania młodych osób. Po leczeniu różnica między interwencjami psychologicznymi a warunkami kontrolnymi była mała i nieistotna statystycznie. To ważne przypomnienie, że poprawa objawów nie musi automatycznie oznaczać dużej poprawy funkcjonowania.
Metaanaliza 13 niezależnych próbek wykazała umiarkowany efekt na objawy lęku społecznego: Hedges g=0,62 (95% CI 0,32–0,92).
Poprawa psychopatologii ED i wzrost BMI obserwowane po terapii były utrzymywane przy 6-miesięcznym obserwacja odroczona; średni EDE-Q pozostawał jednak powyżej klinicznego cutoff.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.