Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Cyfrowe CBT może obniżać objawy depresyjne w populacji studentów zagranicznych. Najciekawsze w tym badaniu jest jednak połączenie skuteczności z bardzo niskim poziomem kontaktu z terapeutą: uczestnicy pracowali samodzielnie, a badanie nadal wykazało większą poprawę objawów depresyjnych niż w grupie oczekującej.
Metaanaliza obejmowała 60 RCT i 6692 osoby z przewlekłym bólem. Analizy obejmowały m.in. globalną elastyczność psychologiczną, akceptację, zaangażowane działanie i wartości.
Najważniejszy wynik nie brzmi „AI działa”. Przegląd pokazuje raczej, jakie cechy zwiększają użyteczność chatbotów i gdzie pojawia się problem: zaangażowanie często maleje, gdy odpowiedzi są nietrafne lub niedopasowane.
W leczeniu PTSD nadal około 40% osób nie odpowiada na terapię. Ten przegląd nie pyta jednak, która metoda jest najlepsza. Zamiast tego sprawdza, jak badacze mierzyli zmianę w trakcie psychoterapii. W 115 badaniach dominowały Prolonged Exposure i Cognitive Processing Therapy, a pomiary wykonywano często sesja po sesji.
W 7 RCT (N=777) MBCT była prawdopodobnie skuteczniejsza od TAU po leczeniu (SMD=-0,40; 95% CrI -0,64 do -0,16) oraz w średnim obserwacja odroczona(SMD=-0,41; 95% CrI -0,76 do -0,02).
W analizie pięciu badań nasilenie BPD poprawiało się within-arm d=-1.32 (95% CI -1.99 do -.64), depresja d=-1.04, globalna psychopatologia d=-.73. Pooled dropout wyniósł 29% (95% CI 23–36%).
Najważniejsza informacja z przeglądu Yip i współautorów jest prosta: obecna literatura RCT nie uzasadnia twierdzenia, że AI-CBT ma już ugruntowaną skuteczność kliniczną w lęku i depresji.
Badanie oceniało grupową ACT u osób z chorobą afektywną dwubiegunową pod kątem poznawczej regulacji emocji i elastyczności psychologicznej.
Przegląd systematyczny objął siedem przeglądów i trzy RCT dotyczące specjalistycznych oraz kompleksowych interwencji psychospołecznych we wczesnych fazach ciężkich zaburzeń. Najmocniejsze dowody dotyczą wczesnej psychozy; w BPD dane są znacznie skromniejsze, ale wskazują na możliwość poprawy zaangażowania w leczenie.
Naturalistyczne badanie 288 osób z zaburzeniami z klastra B porównało funkcjonowanie pacjentów otrzymujących MBT lub DBT. Liczba wizyt w SOR spadła z 119 przed leczeniem do 37 w pierwszym roku terapii, ale różnice między terapiami nie mogą być interpretowane przyczynowo, ponieważ sposób przydziału nie był losowy.
Procesowa ewaluacja internetowej CBT bezsenności pokazuje, że przy BPD kluczowe są obciążenie programu, dopasowanie momentu interwencji i integracja leczenia snu z całą ścieżką terapii.
Badanie porównywało ACT, terapię skoncentrowaną na emocjach i terapię opartą na przywiązaniu pod kątem regulacji emocji u adolescentów z uzależnieniem od gier cyfrowych.
To badanie dotyka pytania ważniejszego niż samo „czy terapia działa?”: dla kogo działa lepiej. Autorzy połączyli dane z 32 RCT dotyczących psychoterapii osób z BPD, a dla 17 badań uzyskali dane na poziomie pojedynczych uczestników. Wyniki wspierają skuteczność psychoterapii dla problemów interpersonalnych, ale nie wskazują jeszcze stabilnego profilu moderatora.
To badanie jest interesujące dla DBT nie dlatego, że pokazuje „dietę na BPD”, lecz dlatego, że łączy trzy poziomy: wzorce żywieniowe, dysregulację emocji i nasilenie objawów. Autorzy znajdują różnice między grupami i wyniki mediacji, ale jednocześnie bardzo wyraźnie ograniczają interpretację do zależności obserwacyjnych.
Co zostaje z efektów DBT, gdy nastolatek staje się dorosłym? Badanie Mehluma i współpracowników daje odpowiedź bardziej interesującą niż proste „efekt się utrzymał”: samouszkodzenia były długoterminowo rzadsze po DBT-A, ale przewaga w wielu objawach nie pozostała istotna statystycznie w końcowym pomiarze.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.