Sygnał
0–30%Coś uruchamia emocję: słowo, wspomnienie, napięcie w ciele, ton głosu, obraz albo myśl. Na początku sygnał bywa subtelny.
Wizualizacja narastania, szczytu i opadania pobudzenia emocjonalnego.
Emocja nie jest prostą linią. Ma dynamikę ciała, myśli, impulsów i zachowania. Na szczycie fali nie wszystko, co podpowiada umysł, musi być dobrym kierunkiem działania.
Coś uruchamia emocję: słowo, wspomnienie, napięcie w ciele, ton głosu, obraz albo myśl. Na początku sygnał bywa subtelny.
Pobudzenie rośnie. Pojawiają się myśli, obrazy, impulsy, napięcie mięśni, przyspieszony oddech albo potrzeba natychmiastowej reakcji.
Emocja jest bardzo intensywna. Dostęp do spokojnego myślenia może być ograniczony. To zwykle nie jest najlepszy moment na ważne decyzje.
Jeśli nie dolewamy paliwa przez eskalację, walkę z emocją albo impulsywne działania, pobudzenie zaczyna spadać. Ciało potrzebuje czasu.
Po fali można zobaczyć, co się wydarzyło: jaka była potrzeba, jaki impuls, co pomogło, a co podtrzymało emocję.
Inna pomoc działa przy pierwszym sygnale, a inna na szczycie. Im większe pobudzenie, tym bardziej zaczynamy od ciała i bezpieczeństwa.
Nazwij emocję i sygnał z ciała. Nie musisz jeszcze nic naprawiać.
Zmniejsz dopływ bodźców: odłóż telefon, zwolnij oddech, usiądź, oprzyj stopy o podłogę.
Nie podejmuj dużych decyzji. Wybierz bezpieczeństwo, pauzę i regulację ciała.
Nie przyspieszaj na siłę. Sprawdź, czego potrzebujesz, zanim wrócisz do rozmowy.
Fala może dotyczyć złości, lęku, wstydu, smutku albo mieszanki kilku emocji.
Fala emocji dobrze łączy się z regulacją emocji DBT, TIPP i oknem tolerancji.
Podstawowe rozróżnienia: emocje, uczucia, nastrój i pobudzenie.
Przejdź dalej →Umiejętności pomagające rozumieć i regulować intensywne emocje.
Przejdź dalej →Techniki pracy z wysokim pobudzeniem ciała.
Przejdź dalej →Mapa stref pobudzenia i regulacji.
Przejdź dalej →