Przeszukuj opublikowany korpus według tematu, terapii, projektu badania, roku i statusu pełnego tekstu. Wyniki są sygnałem orientacyjnym, nie automatyczną oceną jakości.
Badanie oceniało grupową ACT u osób z chorobą afektywną dwubiegunową pod kątem poznawczej regulacji emocji i elastyczności psychologicznej.
W 91-osobowej próbie CFT dodane do TAU prowadziło do istotnych i klinicznie znaczących popraw w samowspółczuciu, nastroju, wstydzie, samokrytycyzmie, porównaniach społecznych, zachowaniu podporządkowania i jedzeniu emocjonalnym; autorzy podają utrzymanie efektów przy 3-miesięcznym obserwacja odroczona.
W pilotażowym badaniu 50 osób z BPD i niedawnymi samouszkodzeniami nieobjętymi intencją samobójczą ukończyło 9-tygodniowy program MBCT-NSSI. Częstość NSSI zmniejszyła się istotnie, ale brak randomizacji, brak aktywnej kontroli i nierówne okresy obserwacji sprawiają, że wynik pozostaje wstępny.
W grupie 41 pacjentów leczonych stacjonarnie DBT autorzy śledzili napięcie wewnętrzne i dysocjację niemal w czasie rzeczywistym. Wyższa dysocjacja wiązała się z samouszkodzeniami, a zarówno napięcie, jak i dysocjacja rosły w dniach z silniejszymi myślami samobójczymi.
Naturalistyczne badanie 288 osób z zaburzeniami z klastra B porównało funkcjonowanie pacjentów otrzymujących MBT lub DBT. Liczba wizyt w SOR spadła z 119 przed leczeniem do 37 w pierwszym roku terapii, ale różnice między terapiami nie mogą być interpretowane przyczynowo, ponieważ sposób przydziału nie był losowy.
Publikacja Broadbear i współpracowników analizuje doświadczenia klinicystów pracujących z mężczyznami z zaburzeniami osobowości, ze szczególnym uwzględnieniem BPD, specyfiki diagnozy oraz barier w budowaniu relacji terapeutycznej. Jest to jakościowa analiza perspektyw klinicznych, a nie badanie skuteczności protokołów terapeutycznych.
Badanie porównywało ACT, terapię skoncentrowaną na emocjach i terapię opartą na przywiązaniu pod kątem regulacji emocji u adolescentów z uzależnieniem od gier cyfrowych.
W próbie 45 dorosłych osób z BPD trudności regulacji emocji statystycznie wyjaśniały związek między przeciwnościami w dzieciństwie a negatywną pilnością — skłonnością do impulsywnego działania pod wpływem silnego dystresu. Ponieważ badanie było przekrojowe, wynik jest zgodny z hipotezą mechanizmu, ale nie stanowi dowodu mechanizmu przyczynowego.
Badanie eksploruje emocjonalne doświadczenia kobiet diagnozowanych po 30. roku życia, w tym wpływ oczekiwań płciowych na rozpoznawanie autyzmu.
W analizie sieciowej zasoby psychologiczne nie są traktowane jako niezależne „cechy”. Autorzy sprawdzili, które z dziesięciu wymiarów siły wewnętrznej są najbardziej centralne i które łączą różne części sieci. To ciekawy punkt wyjścia dla badań nad tym, czy interwencje powinny wzmacniać pojedynczą umiejętność, czy raczej cały układ zasobów.
To badanie dotyka pytania ważniejszego niż samo „czy terapia działa?”: dla kogo działa lepiej. Autorzy połączyli dane z 32 RCT dotyczących psychoterapii osób z BPD, a dla 17 badań uzyskali dane na poziomie pojedynczych uczestników. Wyniki wspierają skuteczność psychoterapii dla problemów interpersonalnych, ale nie wskazują jeszcze stabilnego profilu moderatora.
To badanie jest interesujące dla DBT nie dlatego, że pokazuje „dietę na BPD”, lecz dlatego, że łączy trzy poziomy: wzorce żywieniowe, dysregulację emocji i nasilenie objawów. Autorzy znajdują różnice między grupami i wyniki mediacji, ale jednocześnie bardzo wyraźnie ograniczają interpretację do zależności obserwacyjnych.
Jedno z najdłuższych obserwacyjnych okien po randomizowanym badaniu DBT-A sugeruje utrzymującą się różnicę w częstości samouszkodzeń, choć przewaga DBT-A nie była statystycznie istotna dla wszystkich wyników w końcowym pomiarze.
To badanie jest ciekawe właśnie dlatego, że nie pokazuje prostego związku „więcej dysregulacji emocji = więcej NSSI”. W analizach dwuzmiennowych nie znaleziono istotnych korelacji z częstotliwością ani liczbą metod samouszkadzania. Po uwzględnieniu wielu zmiennych model pozostał istotny, ale miał ograniczoną moc wyjaśniającą.
Co zostaje z efektów DBT, gdy nastolatek staje się dorosłym? Badanie Mehluma i współpracowników daje odpowiedź bardziej interesującą niż proste „efekt się utrzymał”: samouszkodzenia były długoterminowo rzadsze po DBT-A, ale przewaga w wielu objawach nie pozostała istotna statystycznie w końcowym pomiarze.
Korpus obejmuje wyłącznie materiały, które przeszły bramkę publikacji. Heurystyczne etykiety projektu, terapii i tematów są generowane z metadanych artykułu i źródeł; nie zastępują ręcznej oceny metodologicznej.